Ching chang chong, poepchinees, spleetoog: welke in Nederland opgroeiende Aziaat kreeg deze woorden nooit op het schoolplein te horen? Tijdens basisschoolverjaardagen verkrampt Hanky Panky Shanghai meezingen is net zo onmisbaar in je jeugd als flippo’s en Pokèmonkaarten verzamelen. Samen met de “ni hao”, “konnichiwa” en Bruce Lee gilletjes van vreemden die af en toe je trommelvliezen binnendringen wanneer je over straat loopt, vat het wel de Dutch Asian Experience samen.

Als Aziatische vrouw wordt je ook het beeld van een hoer opgedrongen wanneer onbekenden “ten dollar sucky sucky”, “me love you long time” en “happy ending” naar je schreeuwen. Hoe hyperseksueel het stereotype over de Aziatische vrouw is, zo seksloos zijn de vooroordelen over Aziatische mannen. Ze zijn nerdy, stil en zijn vervloekt met een kleine penis. Althans, als ik populaire media moet geloven.

Racistische opmerkingen zijn iets waar je gewend aan raakt, zoals schilferige uitslag die maar terug blijft komen op je kont. Het is niet prettig, maar het zal ook nooit ophouden. Soms werd ik dagelijks ge-ni hao’d. En soms zit er een halfjaar tussen het moment dat een klasgenoot aan me vraagt hoe hond smaakt en het moment dat iemand op een feestje wil weten of Aziatische vrouwen echt horizontale vagina’s hebben. “Natuurlijk.

Waarom denk je anders dat mijn vriend zo goed mondharmonica speelt.” Maar even serieus. Misschien kan ik er om mee lachen als ik het niet al duizend keer eerder heb gehoord. Na Gordons “nummer 39”-opmerkingen, zag ik veel mensen zijn gedrag goedpraten. “Het is maar een grapje”, “stel je niet zo aan”, “we zijn een tolerant land en weten dat dit niet racistisch is” en “Chinezen vinden het toch niet erg”.

Ten eerste viel het me op dat deze opmerkingen alleen van Nederlanders kwamen. Die weten blijkbaar heel goed wat Chinezen vinden. Ten tweede vroeg ik me af: klopt het wel dat Nederland zo tolerant is? Als je kijkt naar onze wetten wat betreft drugs, prostitutie en het homohuwelijk: dan, ja. In dat geval is Nederland één van de meest tolerante landen ter wereld.

Maar door deze blinde trots willen mensen niet erkennen dat racisme en discriminatie nog steeds dagelijks gebeurt. Als we zo tolerant zijn, waarom werd kritiek van minderheden afgedaan als ‘gezeur’? Waarom werden zwarte mensen die beledigd waren door Zwarte Piet bedreigd en uitgescholden voor “apen die terug moeten naar hun eigen land”? Ik maakte de Facebook-page Nummer 39 Met Rijst aan en vroeg Aziaten wat ze hiervan vonden.

Er kwam een stortvloed aan boze reacties. Niet zozeer op Gordons opmerkingen zelf, maar dat het zo normaal wordt gevonden om Aziaten belachelijk te maken zonder het racisme te noemen. Er werden ervaringen uitgewisseld. Het leek alsof alle Aziatische kinderen die geforceerd mee moesten zingen met Hanky Panky, zich in één digitale kamer verzamelden en hun gal spuwden. Hierna ontstond een mediastorm.

Je zag overal Nederlandse Aziaten het stereotype van de stille Aziaat doorbreken, door hun mond open te trekken bij Pauw en Witteman, AT5, NRC, Volkskrant, Metro en FunX. Met als hoogtepunt de 39% actie, waar 39 Chinese restaurants 39% korting gaven op hun Nummer 39-gerecht. Voor het eerst in mijn leven zag ik een reactie in de Nederlandse Aziatische gemeenschappen. De Nederlandse media ziet nu dat we geen model minority zijn.

We houden ons niet meer stil. Door deze emancipatie heb ik leren omgaan met de schilferige uitslag genaamd racisme en microagressions. Ik accepteer dat het nooit op zal houden, maar ik zal altijd hardop blijven krabben en laten weten dat dit niet normaal is.

Column door : Janet Lie

Leave a comment