Enkele weken geleden had ik het voorrecht om bij de speciale screening van de The Raid 2 te zijn. Dit is een vervolg op immens populaire Indonesische actie film The Raid: Redemption. De organisatie die in samenwerking met de distributeur het event had opgezet had tijdens de avond verschillende première elementen ingepland om de screening te begeleiden. Eten en drankjes en een martial arts demo. En ik was gelijk beledigd.

Laat ik eerst beginnen met het excuseren van de organisatie, ik verwacht niet dat iedereen in Europa of Amerika een volledige Azië expert is. Maar wat er tijdens deze screening gebeurde was een van de vele missers die voorkomen in de entertainment branche, wanneer het gaat om het maken van cultureel onderscheid en het laten zien van een beetje intercultureel bewustzijn (en respect).

Het eerste en tweede deel van de film The Raid zijn de trots van de Indonesische film industrie. The vrouw van de regisseur Gareth Evans is Indonesiër en zit in een organisatie ter bevordering van Indonesian Cinema. Het succes van de eerste film heeft ervoor gezorgd dat de Indonenische filmindustrie meer herkenning en erkenning op het internationaal topniveau.

De makers van de film zijn daarom ook trots op het feit dat de film alleen gebruik maakt van de Indonesische nationale vechtkunst Pencak Silat.

7

Iconische scene in The Raid 2 waar de hoofdrolspeler zich voorbereidt op een Pencak Silat gevecht.
Terug naar het event; de organisatie had een Kung Fu demo neergezet als onderdeel van de entertainment van de avond, wat dus duidelijk geen Pencak Silat is en in mijn ogen geen respect toont naar de filmmakers. Nee, ze hadden gewoon “iets Aziatisch” gekozen, want wie merkt het verschil? Ik dus.

Ditzelfde gebeurde op een andere manier met de zwaar gefaalde re-make van Oldboy. Het origineel, een fonematisch hoogstandje geproduceerd in zuid Korea in 2003, is een sterk wraak verhaal dat niet alleen shockeerde maar ook prijzen binnenhaalde op oa Cannes dat jaar.

Met zo een sterk concept zou het moeilijk moeten zijn om dingen te verpesten, maar niet alleen verpestte Hollywood in de remake het door de sterke punten van het verhaal te verzwakken, daarbovenop heeft de film elementen zoals Samuel L. Jackson in een Kimono ….. EEN KIMONO!

8

Scene uit de OldBoy remake (2013) waarin Samuel L. Jackson een kimono draagt

Waarom is dat zo erg? In Zuid Korea worden vandaag de dag de naslepen van de invasie van Japan nog steeds sterk onder de bevolking gevoeld. Er waren zelfs ambtenaren die zo ver als Nederland waren gereisd om in Den Haag te smeken om hulp tegen de Japanners, om vervolgens op ‘mysterieuze’ wijze daar te overlijden. (Google: Yi Yun Peace Museum Den Haag).

Zuid Koreanen zijn heel serieus over hun cultuur en identiteit en het is daarom ook een diepe belediging voor ze om samengegooid te worden met Japaners. Had Spike Lee geen tijd om wat research te doen? Hebben de makers van de remake überhaupt het origineel gezien? Alleen YouTube filmpjes van de trailer en iconische scenes van de film? Of dachten ze dat ze het sowieso onder konden brengen als iets Aziatisch en dus alles Aziatisch wel ok zou zijn, als het maar vet lijkt?

Zouden wij in westerse landen ook beledigt zijn als er in China een film over Duitsers gemaakt wordt waar ze Franse tradities en kunst als Duits portretteren? Of nog erger, Mussolini die neergezet wordt als iemand die op dagelijkse basis een Union Jack op zijn kleding droeg. Wordt er dan ook niet meteen van culturele ongevoeligheid gesproken?

Waarom is het dat anno 2014 met internet en zoveel verschillende bronnen van kennis in ons directe bereik het nog steeds voor Entertainmentindustrie (en ook vooral de PR in die industrie) zo moeilijk is om een beetje research te doen naar de culturen waar ze mee te maken hebben? Het hebben van een beetje intercultureel bewustzijn en respect, door het erkennen van de culturele verschillen binnen Azië. Of binnen ieder ander continent wat dat betreft ……..

Door: Rabia Sitabi

Leave a comment